ΔΑΓΚΩΜΑ ΟΧΙΑΣ σε σκύλους – συμπτώματα, πρώτες βοήθειες και θεραπεία

Ένα δάγκωμα οχιάς σε σκύλους είναι μια κτηνιατρική κατάσταση που απαιτεί άμεση βοήθεια. Το δηλητήριο μπορεί να προκαλέσει πόνο, πρήξιμο, διαταραχές πήξης, βλάβη οργάνων και, σε σοβαρές περιπτώσεις, σοκ και δυσκολία στην αναπνοή.

Τα κυνηγόσκυλα είναι ιδιαίτερα ευάλωτα επειδή εξερευνούν θάμνους, σάρες, τοίχους, σωρούς από ξύλα και περιοχές με ψηλό χορτάρι. Εάν υποψιάζεστε δάγκωμα, μην περιμένετε να εμφανιστούν σοβαρά συμπτώματα: περιορίστε τις κινήσεις του σκύλου και ζητήστε άμεση ιατρική βοήθεια.

Γιατί είναι επικίνδυνο ένα δάγκωμα οχιάς;

Το δηλητήριο της οχιάς περιέχει ουσίες ικανές να βλάψουν τους ιστούς, τα αιμοφόρα αγγεία και το σύστημα πήξης. Η επίδραση μπορεί αρχικά να εντοπιστεί ή να εξαπλωθεί σε όλο το σώμα.

Δεν εγχέουν όλα τα τσιμπήματα την ίδια ποσότητα δηλητηρίου. Υπάρχουν επίσης τα λεγόμενα ξηρά τσιμπήματα , στα οποία δεν εγχέεται δηλητήριο ή εγχέεται μόνο μια ελάχιστη ποσότητα. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν να τα αναγνωρίσουμε με βεβαιότητα επί τόπου: κάθε ύποπτη δάγκωμα θα πρέπει να θεωρείται επείγον περιστατικό.

Η σοβαρότητα εξαρτάται από διάφορους παράγοντες:

• ποσότητα και σύνθεση του εμβολιασμένου δηλητηρίου·
• μέγεθος, ηλικία και κατάσταση υγείας του σκύλου·
• πληγείσα περιοχή του σώματος;
• πόσο γρήγορα αναπτύσσεται το πρήξιμο;
• σωματική δραστηριότητα που πραγματοποιείται μετά το δάγκωμα.
• χρόνο που έχει παρέλθει πριν από την έναρξη της θεραπείας.

Πού δαγκώνονται συχνότερα τα σκυλιά

Ο σκύλος επηρεάζεται περισσότερο όταν μυρίζει, κυνηγάει ή προσπαθεί να πιάσει το φίδι. Τα σημεία που επηρεάζονται συχνότερα είναι:

• ρύγχος και χείλη;
• μύτη και περιοχή γύρω από τα μάτια
• γλώσσα και στοματική κοιλότητα;
• λαιμός;
• μπροστινά πόδια;
• σπανιότερα στήθος και κοιλιά.

Ένα δάγκωμα στο πρόσωπο ή τον λαιμό μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο εάν το πρήξιμο εμποδίζει την αναπνοή. Ωστόσο, τα δαγκώματα στο στήθος ή την κοιλιά μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστούν και σχετίζονται με ταχεία απορρόφηση του δηλητηρίου.

Πώς να αναγνωρίσετε ένα δάγκωμα οχιάς

Ο ιδιοκτήτης μπορεί να παρατηρήσει ένα ξαφνικό ουρλιαχτό, ένα άλμα προς τα πίσω ή τον σκύλο να απομακρύνεται ξαφνικά από έναν θάμνο ή μια βραχώδη περιοχή. Το ζώο μπορεί στη συνέχεια να γλείφει επίμονα ένα πόδι ή να τρίβει το πρόσωπό του.

Τα πιο συνηθισμένα τοπικά σημάδια περιλαμβάνουν:

• ξαφνικός, έντονος πόνος.
• πρήξιμο που τείνει να αυξάνεται γρήγορα.
• ερυθρότητα ή μωβ χρωματισμός του δέρματος.
• μία ή δύο μικρές τρύπες που προκαλούνται από τα δηλητηριώδη δόντια·
• αίμα ή σκούρο υγρό που διαρρέει από την πληγή.
• μώλωπες και μώλωπες
• απώλεια αίσθησης ή δυσκολία στην τοποθέτηση του ποδιού
• προοδευτική ταλαιπωρία των ιστών στις πιο σοβαρές περιπτώσεις.

Οι οπές των δοντιών δεν είναι πάντα ορατές. Μπορεί να είναι κρυμμένες από τρίχωμα, να καλύπτονται από πρήξιμο ή να εμφανίζονται ως μία μόνο μικρή βλάβη. Η απουσία τους, επομένως, δεν αποκλείει την πιθανότητα δηλητηρίασης.

Γενικά συμπτώματα δηλητηρίασης

Όταν το δηλητήριο προκαλεί συστηματικές επιδράσεις, ο σκύλος μπορεί να εμφανίσει:

• αδυναμία και κατάθλιψη;
• αρχική διέγερση ακολουθούμενη από έντονη απάθεια·
• γρήγορη ή επίπονη αναπνοή.
• άφθονη σιελόρροια;
• έμετος και διάρροια.
• ωχρές βλεννώδεις μεμβράνες.
• γρήγορος ή ακανόνιστος καρδιακός παλμός.
• χαμηλή αρτηριακή πίεση;
• μη φυσιολογική αιμορραγία;
• σκούρα ούρα ή μειωμένη παραγωγή ούρων.
• τρόμος, αποπροσανατολισμός ή νευρολογική αδυναμία
• κατάρρευση και απώλεια συνείδησης.

Η εμφάνιση οιδήματος στο ρύγχος, δυσκολία στην αναπνοή, αδυναμία, αιμορραγία ή κατάρρευση υποδηλώνει μια ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση.

Τι να κάνετε αμέσως

Σε περίπτωση δαγκώματος ή υποψίας δαγκώματος οχιάς, πρέπει:

1. κρατήστε τον σκύλο μακριά από το φίδι χωρίς να επιχειρήσουν να τον συλλάβουν ή να τον σκοτώσουν·
2. καλέστε αμέσως τον κτηνίατρό σας ή το πλησιέστερο τμήμα επειγόντων περιστατικών.
3. κρατήστε τον σκύλο όσο το δυνατόν πιο ήρεμο.
4. να τον εμποδίσουν να τρέξει ή να συνεχίσει το κυνήγι·
5. κουβαλήστε τον στην αγκαλιά σας, σε μια κουβέρτα ή χρησιμοποιώντας ένα αυτοσχέδιο φορείο, όταν είναι δυνατόν.
6. αφαιρέστε απαλά οποιοδήποτε κολάρο, ζώνη ασφαλείας ή άλλα αντικείμενα που μπορεί να περιορίζουν την πρησμένη περιοχή.
7. να φτάσετε γρήγορα στην κλινική ακολουθώντας τις οδηγίες που θα λάβετε.

Μια φωτογραφία του φιδιού μπορεί να είναι χρήσιμη μόνο εάν ληφθεί από ασφαλή απόσταση και χωρίς καθυστέρηση στη μεταφορά. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτοποιηθεί προσωπικά το είδος για να ξεκινήσει η θεραπεία.

Τι δεν πρέπει να κάνετε μετά από δάγκωμα οχιάς

Πολλές παραδοσιακές θεραπείες είναι αναποτελεσματικές και μπορούν να επιδεινώσουν τη βλάβη. Δεν πρέπει:

• να τομήσω ή να κόψω την πληγή·
• προσπάθησε να ρουφήξεις το δηλητήριο.
• εφαρμόστε ένα τουρνικέ.
• σφίξτε το άκρο με αυτοσχέδιους επιδέσμους συμπίεσης.
• εφαρμόστε πάγο, ψεκασμούς ψύξης ή πηγές θερμότητας·
• χρησιμοποιήστε ηλεκτρικές συσκευές ή κιτ δηλητηριάσεων.
• απολυμάνετε επιθετικά ή χειραγωγήστε επανειλημμένα τη βλάβη.
• χορηγούν αλκοόλ, σπιτικές θεραπείες ή χημικές ουσίες·
• χορηγούν φάρμακα σε ανθρώπους κατά του πόνου ή της φλεγμονής·
• χορηγήστε κορτιζόνη ή αντιισταμινικά χωρίς κτηνιατρική συμβουλή·
• περιμένετε στο σπίτι για να δείτε αν το πρήξιμο υποχωρεί.

Τα αντιισταμινικά και η κορτιζόνη δεν εξουδετερώνουν το δηλητήριο και δεν αντικαθιστούν την πιθανή χορήγηση του αντιδόλου.

Να είστε προσεκτικοί με το ρύγχος

Ένας σκύλος που πονάει μπορεί να αντιδράσει κατά τη μεταφορά, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται φίμωτρο εάν το δάγκωμα επηρεάζει το ρύγχος, εάν υπάρχει πρήξιμο στο πρόσωπο, εάν ο σκύλος κάνει εμετό ή εάν η αναπνοή είναι δύσκολη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, θα μπορούσε να εμποδίσει περαιτέρω την αναπνοή.

Κτηνιατρική διάγνωση

Η διάγνωση βασίζεται στην πιθανή έκθεση, την τοποθεσία της βλάβης, την εξέλιξη του οιδήματος και τη γενική κατάσταση του σκύλου. Δεν είναι απαραίτητο να έχει παρατηρηθεί το φίδι και ενδέχεται να απουσιάζουν σημάδια από τα δόντια.

Οι έρευνες μπορεί να περιλαμβάνουν:

• πλήρης εξέταση αίματος με αξιολόγηση αιμοπεταλίων.
• δοκιμές πήξης του αίματος;
• βιοχημικό προφίλ για τον έλεγχο των νεφρών, του ήπατος και των ηλεκτρολυτών·
• εξέταση ούρων;
• μέτρηση της αρτηριακής πίεσης;
• ηλεκτροκαρδιογράφημα και καρδιακή παρακολούθηση·
• έλεγχος οξυγόνωσης·
• επαναλαμβανόμενες μετρήσεις οιδήματος·
• περαιτέρω διαγνωστικές εξετάσεις με βάση τη θέση του δαγκώματος και τις επιπλοκές.

Οι εξετάσεις μπορεί να επαναληφθούν επειδή ορισμένες αλλαγές στην πήξη, το αίμα ή τη νεφρική λειτουργία εμφανίζονται αρκετές ώρες μετά το ατύχημα.

Θεραπεία για τσιμπήματα οχιάς σε σκύλους

Η θεραπεία προσαρμόζεται στη σοβαρότητα της δηλητηρίασης. Συνήθως μπορεί να περιλαμβάνει:

• σταθεροποίηση των αεραγωγών και της κυκλοφορίας του αίματος·
• χορήγηση οξυγόνου;
• φλεβική πρόσβαση και προσεκτικά ελεγχόμενη χορήγηση υγρών.
• κτηνιατρικά αναλγητικά φάρμακα·
• παρακολούθηση της καρδιακής, αναπνευστικής και αρτηριακής πίεσης·
• επαναλαμβανόμενοι έλεγχοι πήξης και νεφρικής λειτουργίας·
• μεταγγίσεις πλάσματος ή αίματος σε περιπτώσεις αιμορραγιών ή σοβαρών αιματολογικών αλλοιώσεων·
• φάρμακα για την υποστήριξη της αρτηριακής πίεσης όταν είναι απαραίτητο·
• θεραπεία δερματικών βλαβών και οποιωνδήποτε περιοχών νέκρωσης.

Τα αντιβιοτικά δεν είναι πάντα απαραίτητα. Ο κτηνίατρός σας θα τα συνταγογραφήσει όταν υπάρχει μόλυνση, λοίμωξη, σοβαρή βλάβη στους ιστούς ή άλλες συγκεκριμένες ενδείξεις.

Αντίδοτο: πότε χρησιμοποιείται

Το αντίδοτο είναι μια ειδική θεραπεία ικανή να εξουδετερώσει το δηλητήριο που εξακολουθεί να κυκλοφορεί. Μπορεί να ληφθεί υπόψη όταν ο σκύλος παρουσιάζει συστηματικά συμπτώματα, ταχέως εξελισσόμενο οίδημα, ανωμαλίες πήξης ή άλλα σημάδια σοβαρής δηλητηρίασης.

Είναι γενικά πιο αποτελεσματικό όταν χορηγείται νωρίς, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι χρήσιμο και αργότερα. Η απόφαση εξαρτάται από την κλινική εικόνα, τον τύπο του διαθέσιμου προϊόντος και την αξιολόγηση του κτηνιάτρου.

Η χορήγηση πρέπει να πραγματοποιείται σε περιβάλλον υγειονομικής περίθαλψης, επειδή είναι πιθανές αλλεργικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων αναφυλακτικών αντιδράσεων. Συνεπώς, ο σκύλος πρέπει να παρακολουθείται κατά τη διάρκεια και μετά την έγχυση.

Πόσο διαρκεί η επικίνδυνη περίοδος;

Οι πρώτες ώρες είναι ιδιαίτερα σημαντικές, αλλά ένας σκύλος που αρχικά φαίνεται σταθερός μπορεί να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Το πρήξιμο μπορεί να συνεχίσει να επεκτείνεται και οι αλλαγές στο αίμα ή τα όργανα μπορεί να εμφανιστούν αργά.

Για το λόγο αυτό, μπορεί να είναι απαραίτητη η νοσηλεία με παρακολούθηση για τουλάχιστον 24 ώρες ή περισσότερο, ανάλογα με τη σοβαρότητα. Πιθανές όψιμες επιπλοκές περιλαμβάνουν:

• νέκρωση ιστών;
• μόλυνση τραύματος;
• αναιμία;
• διαταραχές πήξης του αίματος;
• οξεία νεφρική βλάβη;
• αρρυθμίες;
• αναπνευστικά προβλήματα;
• μόνιμη μείωση της λειτουργικότητας του προσβεβλημένου μέρους.

Πρόγνωση

Πολλά σκυλιά αναρρώνουν πλήρως εάν διασωθούν και αντιμετωπιστούν άμεσα. Η πρόγνωση γίνεται πιο συντηρητική εάν υπάρχει σοκ, αναπνευστική δυσχέρεια, σοβαρή αιμορραγία, νεφρική ανεπάρκεια, εκτεταμένη νέκρωση ή καθυστέρηση στην έναρξη της θεραπείας.

Μετά το εξιτήριο, ο σκύλος πρέπει να ξεκουράζεται και να ακολουθεί αυστηρά τη συνταγογραφούμενη θεραπεία. Αυξημένο πρήξιμο, αιμορραγία, σκούρα ούρα, έμετος, αδυναμία ή δυσκολία στην αναπνοή απαιτούν επείγουσα επανεκτίμηση.

Πρόληψη σε κυνηγόσκυλα

Δεν είναι δυνατόν να εξαλειφθεί εντελώς ο κίνδυνος, αλλά ορισμένες προφυλάξεις μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα μιας συνάντησης:

• εμποδίστε τον σκύλο να εξερευνά σωρούς ξύλων, πλαγιές με σάρες και σχισμές ανάμεσα σε βράχους·
• δώστε προσοχή κατά μήκος των τοίχων από ξερολιθιά και των περιοχών που είναι εκτεθειμένες στον ήλιο·
• ελέγχετε τον σκύλο σε περιοχές με ψηλό χορτάρι και πολύ πυκνή βλάστηση·
• ενισχύστε την εντολή ανάκλησης και διακοπής·
• να το εμποδίσετε να κυνηγήσει ή να επιχειρήσει να δαγκώσει ένα φίδι·
• επιθεωρήστε το έδαφος κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων και κοντά σε σημεία ανάπαυσης·
• να γνωρίζουν εκ των προτέρων την τοποθεσία των κτηνιατρικών εγκαταστάσεων στην περιοχή·
• φέρτε μια κουβέρτα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φορείο.
• Κρατήστε τους αριθμούς του κτηνιάτρου και των επειγόντων περιστατικών εύκολα προσβάσιμους.

Οι οχιές γενικά προσπαθούν να απομακρυνθούν και να δαγκώσουν, ειδικά όταν εκπλήσσονται, ποδοπατούνται ή παρενοχλούνται. Δεν υπάρχουν περιβαλλοντικά απωθητικά ικανά να παρέχουν πλήρη προστασία.

Συνοψίζοντας

Ένα δάγκωμα οχιάς σε έναν σκύλο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επείγον περιστατικό, ακόμα κι αν τα σημάδια δαγκώματος δεν είναι ορατά ή αν το ζώο αρχικά φαίνεται να είναι σε καλή κατάσταση. Κρατήστε τον σκύλο ακίνητο, αποφύγετε αυτοσχέδια φάρμακα και ζητήστε άμεση ιατρική βοήθεια.

Η ταχεία μεταφορά και θεραπεία μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και τον περιορισμό των μόνιμων βλαβών.