ΔΗΓΜΑΤΑ ΕΝΤΟΜΩΝ – Συμπτώματα, Κίνδυνοι και Πρώτες Βοήθειες

Τα τσιμπήματα εντόμων σε σκύλους προκαλούν γενικά πόνο, ερυθρότητα και τοπικό πρήξιμο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, το δηλητήριο που εμβολιάζεται από μέλισσες, σφήκες και σφήκες μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση, αναφυλακτικό σοκ ή συστηματική δηλητηρίαση μετά από πολλαπλά τσιμπήματα.

Τα τσιμπήματα στη γλώσσα, στο εσωτερικό του στόματος ή στο λαιμό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα, καθώς το πρήξιμο μπορεί να εμποδίσει γρήγορα την αναπνοή. Ακόμα και ένας σκύλος που αρχικά φαίνεται καλά θα πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά: η αντίδραση μπορεί να εμφανιστεί μετά από λίγα λεπτά ή, πιο σπάνια, μετά από αρκετές ώρες.

Τα έντομα που ευθύνονται περισσότερο

Api

Η μέλισσα μπορεί να αφήσει το αγκαθωτό κεντρί της με τον σάκο δηλητηρίου της στο δέρμα. Η περιοχή ξαφνικά γίνεται επώδυνη, κόκκινη και πρησμένη.

Το κεντρί μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί στο τρίχωμα, ειδικά σε σκύλους με μακρύ τρίχωμα. Οι περιοχές που επηρεάζονται συχνότερα είναι το ρύγχος, τα χείλη, η γλώσσα, τα πόδια και τα μεσοδακτύλια διαστήματα.

Σφήκες και σφήκες

Οι σφήκες και οι σφήκες συνήθως δεν αφήνουν τα κεντριά τους και μπορούν να χτυπήσουν επανειλημμένα. Ένας σκύλος μπορεί να τσιμπηθεί ενώ προσπαθεί να αρπάξει το έντομο με το στόμα του ή όταν κατά λάθος διαταράσσει μια φωλιά στο έδαφος, σε ένα κούτσουρο ή κάτω από μια κατασκευή.

Πολλαπλά τσιμπήματα μπορούν να μολύνουν μεγάλη ποσότητα δηλητηρίου και να προκαλέσουν συστηματική βλάβη ακόμη και σε ένα ζώο που δεν έχει κάποια συγκεκριμένη αλλεργία.

Μυρμήγκια

Μερικά μυρμήγκια δαγκώνουν το δέρμα και μπορούν να εγχύσουν ή να αφήσουν ερεθιστικά. Οι αντιδράσεις είναι γενικά εντοπισμένες, αλλά ένας μεγάλος αριθμός τσιμπημάτων μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο, πρήξιμο και, σε ευαίσθητα άτομα, αλλεργική αντίδραση.

Ιππομύγες, κουνούπια και σκνίπες

Τα έντομα που ρουφούν αίμα μπορούν να προκαλέσουν μικρά πρηξίματα, κνησμό, ερυθρότητα και δερματίτιδα. Περιοχές που προστατεύονται λιγότερο από τρίχωμα, όπως τα αυτιά, η μύτη, η κοιλιά και το εσωτερικό των μηρών, είναι πιο εκτεθειμένες.

Τα κουνούπια και οι σκνίπα μπορούν επίσης να μεταδώσουν σοβαρές ασθένειες, όπως η διροφιλαρίωση και η λεϊσμανίαση. Η πρόληψη πρέπει επομένως να περιλαμβάνει κτηνιατρικά αντιπαρασιτικά κατάλληλα για την περιοχή, την εποχή και τον τρόπο ζωής του σκύλου.

Πού δαγκώνονται συχνότερα τα σκυλιά

Ο σκύλος εξερευνά το περιβάλλον κυρίως χρησιμοποιώντας τη μύτη και το στόμα του και μπορεί να προσπαθήσει να δαγκώσει ένα ιπτάμενο έντομο. Τα σημεία που επηρεάζονται συχνότερα είναι:

• ρύγχος και μύτη;
• χείλος;
• βλέφαρα και περιοχή γύρω από τα μάτια
• γλώσσα και το εσωτερικό του στόματος.
• λαιμός;
• ωτία;
• πόδια και κενά μεταξύ των δακτύλων των ποδιών.
• κοιλιά και βουβωνική χώρα.

Ένα δάγκωμα στο πόδι μπορεί να εκδηλωθεί ως ξαφνικό κουτσασμό, επίμονο γλείψιμο και άρνηση να βάλετε βάρος στο πόδι. Ένα δάγκωμα στο στόμα μπορεί να προκαλέσει σιελόρροια, έμετο, δυσκολία στην κατάποση και γρήγορο πρήξιμο του ρύγχους.

Τοπική αντίδραση

Τα περισσότερα τσιμπήματα προκαλούν εντοπισμένη αντίδραση. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

• ξαφνικός πόνος και συριγμός.
• ερυθρότητα;
• περιορισμένο πρήξιμο;
• θερμότητα της περιοχής·
• κνησμός;
• επίμονο γλείψιμο ή ξύσιμο
• χωλότητα εάν έχει χτυπηθεί κάποιο πόδι.

Το ήπιο, εντοπισμένο πρήξιμο μπορεί σταδιακά να υποχωρήσει. Ωστόσο, ο σκύλος πρέπει να παρακολουθείται στενά, επειδή μια αρχικά περιορισμένη αντίδραση μπορεί να εξαπλωθεί.

Κνίδωση και αλλεργική αντίδραση

Οι κνίδωση εμφανίζονται ως πολυάριθμα εξογκώματα στο δέρμα που μοιάζουν με πομφούς, οι οποίοι μπορούν να ανασηκώσουν την τρίχα. Μπορεί να εμφανιστεί κνησμός, ερυθρότητα και πρήξιμο των βλεφάρων, των χειλιών και του ρύγχους.

Η παρουσία κνίδωσης υποδηλώνει ότι η αντίδραση δεν περιορίζεται πλέον στο σημείο του τσιμπήματος. Μπορεί να προηγείται της αναφυλαξίας και απαιτεί άμεση κτηνιατρική φροντίδα, ακόμη και όταν ο σκύλος εξακολουθεί να αναπνέει κανονικά.

Αναφυλακτικό σοκ

Η αναφυλαξία είναι μια ξαφνική και δυνητικά θανατηφόρα αλλεργική αντίδραση. Μπορεί να εμφανιστεί μέσα σε λίγα λεπτά από το τσίμπημα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις , η έναρξη καθυστερεί.

Στους σκύλους, η αναφυλαξία δεν εκδηλώνεται απαραίτητα μόνο με αναπνευστική δυσχέρεια. Ο έμετος, η διάρροια, η σιελόρροια και η καρδιαγγειακή κατάρρευση μπορεί να είναι ιδιαίτερα εμφανή.

Τα σήματα έκτακτης ανάγκης περιλαμβάνουν:

• γρήγορο πρήξιμο του ρύγχους, των χειλιών ή του λαιμού.
• εκτεταμένη κνίδωση;
• ξαφνικός έμετος ή διάρροια.
• άφθονη σιελόρροια;
• διέγερση ακολουθούμενη από έντονη αδυναμία.
• θορυβώδης, γρήγορη ή επίπονη αναπνοή.
• ωχρές ή μπλε βλεννώδεις μεμβράνες.
• γρήγορος καρδιακός παλμός και αδύναμος σφυγμός.
• κρύα άκρα;
• αποπροσανατολισμός;
• απώλεια ισορροπίας
• κατάρρευση, σπασμούς ή απώλεια συνείδησης.

Η αναφυλαξία αποτελεί απόλυτη κτηνιατρική επείγουσα κατάσταση . Ο σκύλος πρέπει να μεταφερθεί αμέσως σε ειδικά εξοπλισμένη εγκατάσταση, ειδοποιώντας το προσωπικό τηλεφωνικά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

Τσιμπήματα στο στόμα και τον λαιμό

Ένας σκύλος μπορεί να καταπιεί ή να δαγκώσει μια μέλισσα, μια σφήκα ή έναν σφήκα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το τσίμπημα μπορεί να επηρεάσει τη γλώσσα, τον ουρανίσκο, τον φάρυγγα ή το λαιμό.

Ακόμη και μια μη αλλεργική αντίδραση μπορεί να γίνει επικίνδυνη, επειδή το πρήξιμο αναπτύσσεται σε έναν μικρό χώρο και μπορεί να μειώσει τη ροή του αέρα.

Τα σημάδια περιλαμβάνουν:

• πρήξιμο της γλώσσας ή των χειλιών
• έντονη σιελόρροια;
• έμετος και επαναλαμβανόμενες προσπάθειες κατάποσης.
• τρίβοντας το ρύγχος με τα πόδια.
• αναπνοή με ανοιχτό στόμα;
• ασυνήθιστοι ήχοι αναπνοής.
• διέγερση ή πανικός
• μπλε βλεννογόνοι.

Μην προσπαθήσετε να ψηλαφήσετε βαθιά τον λαιμό με τα δάχτυλά σας: ο σκύλος μπορεί να δαγκώσει κατά λάθος και τυχόν υπολείμματα να σπρωχθούν βαθύτερα. Ζητήστε αμέσως κτηνιατρική φροντίδα.

Πολλαπλά τσιμπήματα

Ένας σκύλος που ενοχλεί μια κυψέλη μελισσών ή μια φωλιά σφηκών μπορεί να δεχτεί δεκάδες τσιμπήματα. Η συνολική ποσότητα δηλητηρίου μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση ακόμη και χωρίς πραγματική αλλεργία.

Οι συνέπειες μπορεί να περιλαμβάνουν:

• έντονος πόνος και εκτεταμένο πρήξιμο.
• έμετος και διάρροια, ακόμη και με αίμα.
• αδυναμία και κατάθλιψη;
• αυξημένη θερμοκρασία σώματος.
• τρόμος και σπασμοί.
• καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
• διαταραχές πήξης του αίματος;
• ηπατική βλάβη;
• νεφρική ανεπάρκεια;
• καρδιαγγειακή κατάρρευση.

Τα πολλαπλά δαγκώματα απαιτούν πάντα επείγουσα κτηνιατρική αξιολόγηση. Ο σκύλος μπορεί αρχικά να φαίνεται σταθερός, αλλά να εμφανίσει επιπλοκές μέσα σε λίγες ώρες.

Τι να κάνετε μετά από ένα τσίμπημα

Εάν η αντίδραση φαίνεται περιορισμένη, ο σκύλος πρέπει να διατηρείται ήρεμος και να παρακολουθείται προσεκτικά.

1. Κρατήστε τον σκύλο μακριά από την περιοχή για να αποφευχθούν περαιτέρω τσιμπήματα.
2. Ελέγξτε γρήγορα την αναπνοή, τους βλεννογόνους και τη γενική κατάσταση.
3. Εξετάστε την περιοχή χωρίς να την συμπιέσετε υπερβολικά.
4. Αναζητήστε το κεντρί μόνο εάν είναι ασφαλές να το κάνετε.
5. Εφαρμόστε μια δροσερή κομπρέσα προστατευμένη από ένα πανί.
6. Αποτρέψτε τον σκύλο από το να γλείφει ή να ξύνει επίμονα την περιοχή.
7. Επικοινωνήστε με τον κτηνίατρό σας εάν το πρήξιμο αυξηθεί ή εμφανιστούν γενικά συμπτώματα.

Ο σκύλος πρέπει να παρακολουθείται για τις επόμενες ώρες. Έμετος, διάρροια, κνίδωση, αδυναμία ή πρήξιμο στο πρόσωπο απαιτούν άμεση κτηνιατρική φροντίδα.

Πώς να αφαιρέσετε το κεντρί

Οι μέλισσες μπορούν να αφήσουν το κεντρί τους με τον σάκο δηλητηρίου στο δέρμα. Εάν είναι καθαρά ορατό και εύκολα προσβάσιμο, θα πρέπει να αφαιρεθεί γρήγορα.

Μπορεί να συρθεί πλάγια χρησιμοποιώντας την άκρη μιας σκληρής κάρτας ή παρόμοιου αντικειμένου. Ο κύριος στόχος είναι να αφαιρεθεί χωρίς να συνθλιβεί άσκοπα ο σάκος δηλητηρίου και χωρίς να παραταθεί ο χειρισμός.

Εάν το κεντρί βρίσκεται κοντά στο μάτι, μέσα στο στόμα, βαθιά στο δέρμα ή σε δυσπρόσιτη περιοχή, η αφαίρεση θα πρέπει να ανατεθεί σε κτηνίατρο.

Εφαρμογή κρύου

Μια δροσερή κομπρέσα μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του πόνου και του τοπικού οιδήματος. Ο πάγος δεν πρέπει να εφαρμόζεται απευθείας στο δέρμα. Πρέπει να τυλίγεται σε ένα πανί και να χρησιμοποιείται για σύντομα χρονικά διαστήματα.

Ο κρύος καιρός δεν θεραπεύει μια γενικευμένη αλλεργική αντίδραση και δεν θα πρέπει να καθυστερεί τη μεταφορά του σκύλου σας όταν υπάρχουν συμπτώματα έκτακτης ανάγκης.

Τι δεν πρέπει να κάνετε

Μετά από ένα τσίμπημα δεν πρέπει:

• αυτοχορήγηση αντιισταμινικών ή κορτικοστεροειδών.
• χρησιμοποιήστε ανθρώπινα παυσίπονα.
• εφαρμόστε αμμωνία, αλκοόλ ή αιθέρια έλαια.
• τομή ή συμπίεση του σημείου παρακέντησης.
• σφίξτε την περιοχή με κορδόνια ή επιδέσμους.
• εφαρμόστε πάγο απευθείας στο δέρμα.
• να ανοίξει με δύναμη το στόμα ενός ταραγμένου σκύλου.
• εφαρμόστε φίμωτρο εάν το φίμωτρο είναι πρησμένο, ο σκύλος κάνει εμετό ή δυσκολεύεται να αναπνεύσει.
• περιμένετε στο σπίτι εάν τα συμπτώματα επιδεινώνονται.

Τα ανθρώπινα σκευάσματα ενδέχεται να περιέχουν δραστικά συστατικά, συνδυασμούς ή έκδοχα που δεν είναι κατάλληλα για σκύλους. Η φαρμακευτική αγωγή και η δοσολογία θα πρέπει να καθορίζονται από τον κτηνίατρό σας με βάση το βάρος και την κατάσταση του ζώου.

Πότε να πάτε αμέσως στον κτηνίατρο

Οι πρώτες βοήθειες είναι απαραίτητες όταν:

• το τσίμπημα επηρεάζει το στόμα, τη γλώσσα, τον λαιμό ή την περιοχή γύρω από τα μάτια.
• το πρήξιμο του ρύγχους αυξάνεται ραγδαία.
• εμφανίζονται εκτεταμένες κνίδωση ή πομφοί.
• ο σκύλος κάνει εμετό ή έχει ξαφνική διάρροια.
• η αναπνοή γίνεται θορυβώδης ή κουρασμένη.
• ο σκύλος φαίνεται αδύναμος, αποπροσανατολισμένος ή παραπατάει·
• οι βλεννογόνοι μεμβράνες είναι ωχρές ή μπλε.
• συμβαίνει κατάρρευση·
• υπάρχουν πολλά τσιμπήματα.
• ο σκύλος έχει ήδη εμφανίσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση.
• είναι ένα κουτάβι, ένα πολύ μικρό σκυλί, ένα ηλικιωμένο σκυλί ή ένα που πάσχει από άλλες παθολογίες.

διάγνωση

Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό του συμβάντος και στα συμπτώματα. Το υπεύθυνο έντομο δεν εντοπίζεται πάντα, ειδικά όταν το δάγκωμα γίνεται σε εξωτερικό χώρο.

Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ο κτηνίατρος μπορεί να εκτελέσει:

• έλεγχος της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος·
• μέτρηση της αρτηριακής πίεσης;
• πλήρης εξέταση αίματος και βιοχημικό προφίλ;
• αξιολόγηση ηλεκτρολυτών;
• δοκιμές πήξης του αίματος;
• παρακολούθηση της λειτουργίας των νεφρών και του ήπατος·
• εξέταση ούρων;
• κοιλιακό υπερηχογράφημα;
• καρδιακή παρακολούθηση.

Μετά από πολλά τσιμπήματα, μπορεί να χρειαστούν επαναλαμβανόμενοι έλεγχοι για την έγκαιρη ανίχνευση αναιμίας, νεφρικής βλάβης ή διαταραχών πήξης.

Κτηνιατρική θεραπεία

Η θεραπεία εξαρτάται από τη σοβαρότητα της αντίδρασης. Σε ήπιες περιπτώσεις, η αφαίρεση του κεντριού, ο έλεγχος του πόνου και η φαρμακευτική αγωγή που σας έχει συνταγογραφήσει ο κτηνίατρός σας μπορεί να είναι επαρκείς.

Οι πιο σημαντικές αντιδράσεις μπορεί να απαιτούν:

• αντιισταμινικά;
• κορτικοστεροειδή φάρμακα όταν ενδείκνυται.
• αδρεναλίνη σε περίπτωση αναφυλαξίας.
• οξυγονοθεραπεία;
• ενδοφλέβια θεραπεία με υγρά;
• φάρμακα για την υποστήριξη της αρτηριακής πίεσης και της κυκλοφορίας του αίματος·
• έλεγχος επιληπτικών κρίσεων;
• θεραπεία πόνου;
• παρακολούθηση της νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας·
• νοσηλεία για παρατήρηση.

Η αδρεναλίνη μπορεί να είναι ένας παράγοντας αναφυλακτικού σοκ, αλλά πρέπει να χορηγείται σύμφωνα με τις οδηγίες ενός κτηνιάτρου. Μην χρησιμοποιείτε μόνοι σας συσκευές ή φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπους.

Τσιμπήματα εντόμων σε κυνηγόσκυλα

Τα κυνηγόσκυλα είναι ιδιαίτερα ευάλωτα επειδή διασχίζουν θάμνους, λιβάδια, δάση, καλλιέργειες, όχθες ποταμών και ακαλλιέργητη γη. Μπορεί να χτυπήσουν φωλιές κρυμμένες στο έδαφος ή σε κορμούς δέντρων και να προσπαθήσουν να αρπάξουν έντομα εν πτήσει.

Κατά τη διάρκεια του κυνηγιού συνιστάται:

• αποφύγετε περιοχές όπου έχουν εντοπιστεί φωλιές ή σμήνη·
• Ανακαλέστε αμέσως τον σκύλο εάν δείξει ξαφνική ταραχή.
• απομακρύνονται γρήγορα χωρίς να σταματούν κοντά στη φωλιά·
• ελέγξτε το ρύγχος, το στόμα, τα αυτιά και τα πόδια αφού βγείτε έξω.
• να έχετε μαζί σας τα στοιχεία επικοινωνίας του κτηνιάτρου σας και του πλησιέστερου τμήματος επειγόντων περιστατικών·
• αναφέρετε τυχόν προηγούμενες αλλεργικές αντιδράσεις στον κτηνίατρό σας·
• Μην χορηγείτε φάρμακα που βρίσκονται στο κιτ πρώτων βοηθειών χωρίς συγκεκριμένες οδηγίες.

Τι να κάνετε σε περίπτωση επίθεσης σμήνους

Εάν ο σκύλος και ο χειριστής του είναι περιτριγυρισμένοι από μέλισσες ή σφήκες, η προτεραιότητα είναι να εγκαταλείψουν την περιοχή γρήγορα. Δεν χρειάζεται να σταματήσετε επιτόπου για να ψάξετε ή να αφαιρέσετε κεντριά.

Πρέπει να φτάσετε σε μια κλειστή περιοχή, όπως ένα κτίριο ή ένα όχημα. Δεν συνιστάται να πηδήξετε στο νερό, καθώς τα έντομα μπορεί να περιμένουν στην επιφάνεια και να επιτεθούν ξανά όταν ο σκύλος αναδυθεί.

Μόλις είστε ασφαλείς, επικοινωνήστε αμέσως με τον κτηνίατρό σας και ξεκινήστε τη μεταφορά. Πολλά δαγκώματα απαιτούν βοήθεια ακόμα και όταν ο σκύλος είναι ακόμα σε εγρήγορση και περπατάει κανονικά.

πρόληψη

Δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί κάθε τσίμπημα, αλλά ο κίνδυνος μπορεί να μειωθεί:

• περιοδικός έλεγχος κήπων, κυνοτροφείων και καταφυγίων·
• αφαίρεση των φωλιών από εξειδικευμένο προσωπικό·
• μην αφήνετε γλυκά τρόφιμα ή απόβλητα σε εξωτερικούς χώρους·
• εμποδίζοντας τον σκύλο να παίζει με ιπτάμενα έντομα·
• χρήση κατάλληλων κτηνιατρικών φυτοφαρμάκων·
• αποφυγή μη εξουσιοδοτημένων ανθρώπινων απωθητικών σε σκύλους·
• διατηρώντας τον σκύλο υπό έλεγχο σε περιοχές υψηλού κινδύνου.

Ένας σκύλος που έχει ήδη βιώσει αναφυλαξία ή σοβαρή αντίδραση θα πρέπει να θεωρείται ότι διατρέχει αυξημένο κίνδυνο κατά τη διάρκεια επόμενων εκθέσεων. Ο κτηνίατρός σας μπορεί να αναπτύξει ένα εξατομικευμένο σχέδιο έκτακτης ανάγκης για εξόδους και ταξίδια.

Πρόγνωση

Οι τοπικές αντιδράσεις έχουν γενικά ευνοϊκή πρόγνωση. Πολλές αλλεργικές αντιδράσεις ανταποκρίνονται επίσης γρήγορα στη θεραπεία όταν αναγνωρίζονται και αντιμετωπίζονται έγκαιρα.

Η πρόγνωση γίνεται πιο συντηρητική παρουσία αναφυλακτικού σοκ, απόφραξης των αεραγωγών, κατάρρευσης ή πολυάριθμων δαγκωμάτων. Η άμεση μεταφορά και η κτηνιατρική περίθαλψη μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Συνοψίζοντας

Τα περισσότερα τσιμπήματα εντόμων σε σκύλους προκαλούν τοπικό πόνο και πρήξιμο, αλλά ένα δάγκωμα στο στόμα, μια αλλεργική αντίδραση ή πολλαπλά τσιμπήματα μπορούν γρήγορα να γίνουν επείγουσα ανάγκη.

Πρήξιμο στο ρύγχος, κνίδωση, ξαφνικός εμετός, δυσκολία στην αναπνοή, αδυναμία ή κατάρρευση απαιτούν άμεση κτηνιατρική παρέμβαση . Δεν πρέπει να χορηγούνται φάρμακα για ανθρώπους ή η αντίδραση πρέπει να αφήνεται να υποχωρήσει αυθόρμητα όταν τα συμπτώματα επιδεινώνονται.