Η Συνομοσπονδία Κυνηγών της Τοσκάνης παρεμβαίνει επίσης στο κυνηγετικό ατύχημα στο Apricale και στις δηλώσεις του Υπουργού Κόστα.
Το τραγικό συμβάν στο Apricale ανέδειξε δυστυχώς για άλλη μια φορά τις αδυναμίες της πολιτικής και, ταυτόχρονα, το οξύτερο αίσθημα κατά των δικαιωμάτων των ζώων που υποβόσκει σε όλη τη χώρα. Εκμεταλλευόμενοι μια τραγική περίσταση, οι λεπτομέρειες της οποίας δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί, έχει ξεκινήσει μια ακόμη σταυροφορία κατά της νομιμότητας του κυνηγιού, σε σημείο που να το παρουσιάζουν ως ένα πραγματικό πρόβλημα δημόσιας τάξης.
Ακόμη και πριν οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικές εκπομπές διαστρεβλώσουν την κοινή γνώμη για το θανατηφόρο ατύχημα, ο πρώην υπουργός Brambilla, το WWF με τη συνήθη λιτανεία του, οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων όπως οι LAC, LAV, ENPA, και, τέλος, ορισμένες πολιτικές προσωπικότητες που ίδρυσαν την αντικυνηγετική διακομματική ομάδα είχαν ήδη αναλάβει δράση εδώ και μήνες. Η τραγωδία του Apricale δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το έναυσμα για μια μακροχρόνια πολιτική και πολιτιστική αντίδραση, έτοιμη να ρίξει λάσπη κάθε φορά που το κυνήγι και το πάθος μας αποκαλύπτονται. Οι απερίσκεπτες δηλώσεις του υπουργού Costa για το κυνήγι και το αίτημα προς τις Περιφέρειες να το απαγορεύσουν τις Κυριακές είναι η άμεση συνέπεια μιας πολιτικά συντονισμένης προσπάθειας που, ξεκινώντας από ένα συγκεκριμένο γεγονός, στοχεύει στο άνοιγμα ενός νέου αντικυνηγετικού μετώπου στο Κοινοβούλιο και σε όλη τη χώρα, με συγκεκριμένους στόχους προς επιδίωξη.
Δεν είναι τυχαίο, μάλιστα, ότι ακόμη και μετά το μοιραίο ατύχημα, ο απερίσκεπτος Υπουργός Κόστα, χωρίς να μπει στον κόπο να κατανοήσει τις πραγματικές συνθήκες του συμβάντος, αποφάσισε αμέσως να προειδοποιήσει τις Περιφέρειες για την ορθότητα των κυνηγετικών ημερολογίων και μάλιστα έθεσε το ζήτημα της επείγουσας κατάργησης του εξαιρετικά περιοριστικού Εθνικού Νόμου 157/92. Αυτή η ισχυρή μιντιακή εκστρατεία δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Μάλιστα, μέσα σε λίγες ώρες, και χάρη στο έργο της αστυνομίας και της Εισαγγελίας της Ιμπέρια, αναδύεται μια διαφορετική ερμηνεία του συμβάντος. Έχουν προκύψει στοιχεία που, παραδόξως, δεν είχαν ληφθεί υπόψη από εκείνους που ήταν τόσο πρόθυμοι να υψώσουν τις σάλπιγγες της κατακραυγής και της αγανάκτησης κατά του κυνηγιού. Η έρευνα αποκάλυψε ότι ο νεαρός άνδρας, που σκοτώθηκε από την ασυγχώρητη και ασυγχώρητη απερισκεψία ενός κυνηγού, δεν είχε πάει στο δάσος νωρίς το πρωί για να απολαύσει μια χαλαρωτική βόλτα με τα σκυλιά του. Ο νεαρός άνδρας ήταν οπλισμένος με κυνηγετικό τουφέκι και πυρομαχικά, δεν είχε άδεια οπλοφορίας ή άδεια κυνηγιού και κρυβόταν σε πυκνή βλάστηση σε ένα πολύ απρόσιτο μέρος.
Αυτές οι περιστάσεις σίγουρα υποδηλώνουν μια τραγική πράξη λαθροθηρίας, ωστόσο δεν έχουν καμία σχέση με το ευρύτερο ζήτημα της σχέσης μεταξύ εκείνων που κυνηγούν νόμιμα στην περιοχή και εκείνων που συχνάζουν στο φυσικό περιβάλλον για ψυχαγωγικούς ή αθλητικούς σκοπούς. Ο Υπουργός Σεντινάιο, επομένως, έπραξε σωστά που επανέφερε τη διαμάχη σε καλό δρόμο, επιβεβαιώνοντας δυναμικά τις δικές του και του υπουργείου του ευθύνες στο θέμα και επαναλαμβάνοντας ότι όλες οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται εντός θεσμικών οργάνων και όχι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή η θέση επαναλήφθηκε επίσης σε δηλώσεις των Προέδρων και των Δημοτικών Συμβούλων μεγάλων περιοχών όπως η Λομβαρδία, η Εμίλια-Ρομάνια και η Τοσκάνη, οι οποίοι αντιτάχθηκαν σθεναρά μετά τα κατηγορηματικά αιτήματα που υπέβαλε ο Υπουργός Περιβάλλοντος.
Αυτό συνέβαλε σε μια βιαστική και αδέξια προσπάθεια ανάκαμψης από τον Υπουργό Κόστα, ο οποίος σήμερα έσπευσε να επαναπροσδιορίσει τις δηλώσεις του, επισημαίνοντας τις βαθιές διαφορές μεταξύ κυνηγιού και λαθροθηρίας και επαναλαμβάνοντας ότι η νομιμότητα του κυνηγιού συμβαδίζει με εκείνη όσων επιθυμούν να απολαύσουν τη φύση. Το κυνήγι είναι μια νόμιμη δραστηριότητα και η «κυβερνητική σύμβαση» δεν την αμφισβητεί. Από την πλευρά μας, το μόνο που μένει είναι να αναγνωρίσουμε πώς αυτή η θλιβερή υπόθεση γύρισε μπούμερανγκ σε όσους ήλπιζαν να την εκμεταλλευτούν για να ξεκινήσουν μια νέα σταυροφορία κατά του κόσμου του κυνηγιού. Ελπίζουμε επίσης ότι, αντιμέτωποι με την πραγματικότητα των γεγονότων, παράλογες προτάσεις όπως το αίτημα για απαγόρευση του κυνηγιού τις Κυριακές σε διάφορες περιοχές θα παραμείνουν θαμμένες στις ειδήσεις.
Μια είδηση που, μεταξύ άλλων, χωρίς να δαιμονοποιεί όσους ασκούν συγκεκριμένες δραστηριότητες, αναφέρει 70 θανάτους στα βουνά αυτό το καλοκαίρι, περίπου 400 πνιγμούς το 2017 και 3.700 θανάτους σε τροχαία ατυχήματα. Ωστόσο, δεν αγνοούμε την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε σοβαρά ορισμένα ζητήματα, τα οποία ο κόσμος μας θα πρέπει επίσης να λάβει υπόψη με νοημοσύνη και αίσθημα ευθύνης, για να νομιμοποιήσουμε περαιτέρω το πάθος μας απέναντι στην κοινή γνώμη. Σε ορισμένα ζητήματα, όπως η ασφάλεια, δεν μπορούμε ποτέ να κάνουμε αρκετά. Παρόλο που η Τοσκάνη έχει επιβάλει ορισμένους κανόνες εδώ και χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλούς διεξαγωγής μορφών κυνηγιού υψηλότερου κινδύνου, όπως το κυνήγι αγριόχοιρου με οδηγό, μπορούν και πρέπει σίγουρα να γίνουν περισσότερα.
Πρέπει επίσης να αξιοποιήσουμε τους Ελεγκτές Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΕΚΕ) για να διασφαλίσουμε ότι αυτές οι κυνηγετικές πρακτικές, ειδικότερα, όχι μόνο σηματοδοτούνται επαρκώς, αλλά και υποστηρίζονται από εθελοντές που γίνονται ορατοί στα κύρια σημεία πρόσβασης στο δάσος, ενημερώνοντας όσους τις χρησιμοποιούν για διάφορους λόγους ή δραστηριότητες. Ο προβληματισμός σχετικά με τις ημερομηνίες έναρξης του κυνηγιού με στάχτη, η προτίμηση περιόδων με λιγότερη βλάστηση και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ορατότητα, είναι μερικοί από τους τομείς στους οποίους θα πρέπει να εργαστούμε και να δεσμευτούμε. Αλλά ακόμη και οι πολίτες, είτε πρόκειται για κυνηγούς μανιταριών, κυνηγούς τρούφας είτε απλώς επισκέπτες, θα μπορούσαν να κάνουν το καθήκον τους επιδεικνύοντας επίγνωση των ζητημάτων. Θα αρκούσε να πάρουμε ένα παράδειγμα από αυτό που συμβαίνει σε μακρινές χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς, όπου σε πολλές περιπτώσεις όσοι συχνάζουν στο δάσος φορούν ρούχα υψηλής ορατότητας λόγω πολιτισμικής επιλογής, όχι βάσει νόμου. Θα μπορούσε αυτό να λειτουργήσει και στην Ιταλία;
Θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί περαιτέρω ατυχήματα ή πιθανές τραγωδίες; Αν ζούσαμε σε μια «φυσιολογική χώρα», ίσως θα μπορούσαμε καν να μιλήσουμε γι' αυτό. Τέλος, αυτό το περιστατικό μας αφήνει με μια περαιτέρω προειδοποίηση. Καταδεικνύει ξεκάθαρα την πολιτισμική αδυναμία που αντιμετωπίζει σήμερα το ιταλικό κυνήγι. Ούτε καν η προφανής προκατάληψη των υψηλόβαθμων κυβερνητικών αξιωματούχων δεν ωθεί τις Εθνικές Κυνηγετικές Ενώσεις να σπάσουν το αδιέξοδο και να οικοδομήσουν ενότητα. Αυτό το επεισόδιο θα πρέπει να μας διδάξει και να μας παρακινήσει να θέσουμε τα θεμέλια για ένα ισχυρό, πολιτισμικά έγκυρο εθνικό όργανο, ικανό να παρέχει ακριβείς πληροφορίες, αντιμετωπίζοντας όσους σήμερα εκμεταλλεύονται δειλά και άδικα τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης που μπορούν να ασκήσουν, μέσα σε λίγες ώρες, τα κοινωνικά δίκτυα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην κοινή γνώμη. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε πληροφορίες, πόρους και εμπειρογνωμοσύνη. Μόνο μαζί μπορούμε να δώσουμε στο πάθος μας ένα μέλλον!
ΚΔ
